شماره ۱۸۹۴ - ز من که عاشق و مستم صلاح کار مجوی

ز من که عاشق و مستم صلاح کار مجوی
خزانست در چمن عاشقان، بهار مجوی ۱

دلم به صحبت مستان و شاهدان خو کرد
نشان تقوی ازین رند دردخوار مجوی ۲

چو من ز خون دل سوخته سیه رویم
سپید رویی من زین سیاه کار مجوی ۳

نروید از گل من جز گیاه بدنامی
گل سلامت ازین خاک خاکسار مجوی ۴

به جز فساد ز فاسق دگر عمل مطلب
به جز وفا ز مقامم دگر شمار مجوی ۵

ز اهل میکده جز ناکسی جمال مخواه
به کنج مزبله جز ماکیان شکار مجوی ۶

دلا، چو هدیه جان پیشکش نخواهی کرد
بر آستانه سلطان عشق بار مجوی ۷

سوار چابک من، آمدم به بندگیت
قرار بندگیم ده، ولی فرار مجوی ۸

چو خسرو راز بتان زینهار نتوان یافت
مجو رهایی از آن بند و زینهار مجوی ۹