شماره ۱۹۶۷ - دو چشم مست ترا نیست از جهان خبری

دو چشم مست ترا نیست از جهان خبری
که نشتری ست ازان غمزه ها به هر جگری ۱

تو داری آنچه پری دارد از لطافت، لیک
چه فایده که نداری ز مردمی قدری ۲

دلم ببردی تا دیگری در او نرود
دریغ باشد بر جای چون تویی دگری ۳

متاع جان که به هر دو جهانش نفروشم
اگر تو می طلبی راضیم به یک نظری ۴

چنان به روی تو مستغرقم که یادی نیست
که بر فراز فلک زهره ایست یا قمری ۵

در آن زمین که تویی پای را به عزت نه
که زیر هر کف پایی فرو شده ست سری ۶

کجاست صحبت آن دور رفتادگان، فریاد
که عمر رفت و نیامد ز رفتگان خبری! ۷

مرا که آبله شد پای دل، ترا چه خبر
که در ولایت خوبان نکرده ای سفری! ۸

نگشت خوش دل عاشق به انگبین بهشت
چه دل بود که توانا بود به گل شکری ۹

ببوس از قبل خسرو آستانش، ای باد
اگر در آن سر کو روزی افتدت گذری ۱۰