شمارهٔ ۲۰ - همو راست

آزار داری ای یار زیرا که یک زمستان
بگذشت و کس نیامدروزی زمانه زین در ۱

روزی بدین درازی ما از تو جسته دوری
کز تو خطایی آمد، وان از تو بودمنکر ۲

ما با هزار دستان خو داشتیم آنجا
بیداد کرد و بیشی زاغ سیه بدین در ۳

تو تنگدل نگشتی بازاغ بد نکردی
بنشستی و ببری خوش با چنان ستمگر ۴

چون در میان باغت دامی بگستریدند
بازاغ درفتادی ناگه به دامت اندر ۵

از تو خطایی آمداز ماخطایی آمد
شایدکه هر دو گشتیم اندرخطا برابر ۶

از باغ زاغ گم شد ،آمدهزار دستان
اکنون گرفت باید کار گذشته از سر ۷

امروز ما و شادی امروز ما و رامش
درزیر هر درختی عیشی کنیم دیگر ۸

بادوستان یکدل با مطربان چابک
باریدکان زیبا با ساقیان دلبر ۹

دلجوی ساقیانی شیرین سخن که مارا
از کف دهنده باده و ز لب دهنده شکر ۱۰