شماره ۱۴۱ - دلم از وصل تو ای طرفه پسر نشکیبد

دلم از وصل تو ای طرفه پسر نشکیبد
چکنم با دل خویش از تو اگر نشکیبد ۱

گر دل و جان زتو ناچار شکیبا گردند
دل از اندیشه و دیده زنظر نشکیبد ۲

کار من نیست شکیبایی ازآن شیرین لب
باورم دار که طوطی زشکر نشکیبد ۳

من لب لعل شکر بار ترا آن مگسم
که چو زنبور عسل ازگل تر نشکیبد ۴

گر بسنگم بزنند از سر کویت نروم
بنده زین کعبه چو حاجی زحجر نشکیبد ۵

سگ که از خوان کس امید بنانی دارد
گرش از خانه برانند زدر نشکیبد ۶

ای شبم روز ز خورشید رخت یک ساعت
بنده از روی تو چون شب زقمر نشکیبد ۷

بنده گر در دگری می نگرد بی رخ تو
خاک چون آب نیابد زمطر نشکیبد ۸

از پی روی تو درویش که اندر کویت
او مقیم است و تو رفته بسفر نشکیبد ۹

سیف فرغانی اگر خون شود اندر غم دوست
دل برآنست که از دوست دگر نشکیبد ۱۰