شماره ۲۳۴ - بی تو دانی حالم ای جان چون بود

بی تو دانی حالم ای جان چون بود
دل خراب و دیده گریان چون بود ۱

باچنین صبر و تحمل حال من
کز تو دور افتادم ای جان چون بود ۲

تن چو ازجان بازماند مرده ییست
جان که دورافتد زجانان چون بود ۳

آنکه سر بر زانوی وصل تو داشت
زیر دست وپای هجران چون بود ۴

تو(چو)خورشیدی و من چون ذره یی
ذره بی خورشید تابان چون بود ۵

تو گلستانی و من چون بلبلم
حال بلبل بی گلستان چون بود ۶

هجر و وصل تست چون موت و حیات
این یکی دیدیم تا آن چون بود ۷

درد هجرت راست درمان از وصال
آزمودم درد و درمان چون بود ۸

در درون سیف فرغانی غمت
آتش اندر نی همی دان چون بود ۹