شماره ۳۹۱ - آن توانگر بمعالی که منش درویشم

آن توانگر بمعالی که منش درویشم
کنه وصفش نه چنانست که می اندیشم ۱

گل من مایه زخاک (سر) کویش دارد
بگهر محتشمم گرچه بزر درویشم ۲

من چو در دل ننشاندم به جز او چیزی را
دوست برخاست وبنشاند بجای خویشم ۳

هرچه آن دشمن بود چو افگندم پس
اندرین راه جزآن دوست نیامد پیشم ۴

تا تونبض من بیمار نگیری ای دوست
درد من دارو ومرهم نپذیرد ریشم ۵

من همان روز که روی تو بدیدم گفتم
کآشنایی تو بیگانه کند با خویشم ۶

فتنه دی تیز همی رفت کمان زه کرده
گفت جز ابروی او تیر ندارد کیشم ۷

از کسانی که درین کوی چو سگ نان خواهند
کم توان یافت گدایی که من ازوی بیشم ۸

سیف فرغانی ازین سان که گدا کرد ترا؟
آن توانگر بمعالی که منش درویشم ۹