خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شخصی از روی حرص و آرزو گریه میکند و دیگری به او پند میدهد که گریه نکند. پنددهنده فکر میکند که فردا آبی باقی نخواهد ماند و نمیتوان دریا را با ساغر خالی کرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و پندآموز است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.
شماره ۱ - بگرستم زار پیش آن کام و هوا
بگرستم زار پیش آن کام و هوا
گفتا مگری پند همی داد مرا ۱
پنداشت مگر کآب نماند فردا
نتوان کردن تهی به ساغر دریا ۲
گفتا مگری پند همی داد مرا ۱
پنداشت مگر کآب نماند فردا
نتوان کردن تهی به ساغر دریا ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
قبلی:ترجیعات
گوهر بعدی:شماره ۲ - پیوسته همی جفا نمایی تو مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
