هوش مصنوعی:
شخصی از روی حرص و آرزو گریه میکند و دیگری به او پند میدهد که گریه نکند. پنددهنده فکر میکند که فردا آبی باقی نخواهد ماند و نمیتوان دریا را با ساغر خالی کرد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و پندآموز است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.
شماره ۱ - بگرستم زار پیش آن کام و هوا
بگرستم زار پیش آن کام و هوا
گفتا مگری پند همی داد مرا ۱
پنداشت مگر کآب نماند فردا
نتوان کردن تهی به ساغر دریا ۲
گفتا مگری پند همی داد مرا ۱
پنداشت مگر کآب نماند فردا
نتوان کردن تهی به ساغر دریا ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
قبلی:ترجیعات
گوهر بعدی:شماره ۲ - پیوسته همی جفا نمایی تو مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
