هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از احساس سنگینی و تاریکی سخن میگوید که گویی آسمان به قیر آغشته شده و ستارگان نیز بر تارک او سنگینی میکنند. این تصاویر بیانگر رنج و فشار روحی است.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم انتزاعی و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند «روی هوا دوش به قیر اندودند» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۹ - چون روی هوا دوش به قیر اندودند
چون روی هوا دوش به قیر اندودند
تا روز همه تپان و لرزان بودند ۱
بر تارک من ستارگان نغنودند
گویی که همه بر تن من بخشودند ۲
تا روز همه تپان و لرزان بودند ۱
بر تارک من ستارگان نغنودند
گویی که همه بر تن من بخشودند ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - رویی که چو او چرخ فلک ننگارد
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - گر خون نشود قوت جانم که دهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
