هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از احساس تنهایی و تاریکی درونی خود میگوید که حتی در روز نیز مانند شب تاریک میبیند. او آرزو میکند که اگر قرار است همیشه شب باشد، حداقل مکانی برای خوابیدن داشته باشد و از رختخواب و بالین خود یاد میکند.
رده سنی:
15+
این متن حاوی مفاهیم عمیق احساسی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند تنهایی و تاریکی درونی نیاز به بلوغ فکری دارد تا به درستی درک شود.
شماره ۲۹۱ - در تاریکی ز بس که می بنشینم
در تاریکی ز بس که می بنشینم
در روز چو شب پرک همی بد بینم ۱
باشد چو شب ار خوابگهی بگزینم
از پهلو و دست بستر و بالینم ۲
در روز چو شب پرک همی بد بینم ۱
باشد چو شب ار خوابگهی بگزینم
از پهلو و دست بستر و بالینم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۰ - من بستر برف و بالش یخ دارم
گوهر بعدی:شماره ۲۹۲ - آنم که اگر به خلد جایی سازم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
