غزل ۸۸ - زبس که می کند آن چشم فتنه بر من ناز

زبس که می کند آن چشم فتنه بر من ناز
به جان رسید دل از عشوه های آن طناز ۱

تطاول سر زلفس نمی توانم گفت
که کوتهست مرا عمر و قصه ایست ذراز ۲

سرشکِ پرده در من ز عین غمّازی
بدان رسید که بر رو فکند مارا راز ۳

چو دسترس نبود آستین کشیدن دوست
بر استانه ی او روی ما و خاک نیاز ۴

دلم ز نرگش جادوی او حذر می کرد
خبر نداشت ز افسون غمزه ی غمّاز ۵

خوش است یکدمه عیش ار زمانه دمساز است
ولی زمانه به یکدم نمی شود دمساز ۶

ز روزگار شکایت نشاید ابن حسام
«زمانه با تو نسازد تو با زمانه بساز» ۷