غزل ۱۲۱ - ایا ز تاب جمال تو آفتاب خجل

ایا ز تاب جمال تو آفتاب خجل
ز عطر سنبل زلف تو مشک ناب خجل ۱

ز دانه های دهان تو در دهانه ی لعل
در اندرون صدف لؤلؤ خوشاب خجل ۲

نقاب چهره برافکن که پرده دار چمن
ز شرم حسن تو مانده است در نقاب خجل ۳

اگر ز عارض گلگون عرق بیفشانی
ز رنگ و بوی تو گردد گل و گلاب خجل ۴

ز حسن خود ورقی می نگاشت گل در باغ
رخ تو دید و بماند اندر آن کتاب خجل ۵

من از شراب خجالت نمی برم ساقی
بده که کس نشد از کرده ی صواب خجل ۶

مقال ابن حسام ار به تربت حافظ
برند گردد ازین شعر همچو آب خجل ۷