غزل ۱۵۷ - من مرغ آشیانه قسدم به دام تو

من مرغ آشیانه قسدم به دام تو
ز آرامگه رمیده و یک چند رام تو ۱

ای ساکنان کوی ترا چشم روشنی
از خاک آستانه عرش احترام تو ۲

روح ملک به جبهه بساید هزار بار
خاکی که بر کشند برو نقش نام تو ۳

زنده شود به بوی تو عظم رمیم من
بر خاکم ار رسد قدم خوشخرام تو ۴

روی تو روز روشن و زلفت شب سیاه
فرخنده باد روز و شب و صبح وشام تو ۵

خوش می کشد به دایره خط زمرُّدی
برگرد شکَّرت لب یاقوت فام تو ۶

تا نسخ کرد ثلث عذارت خط غبار
نصفی خسوف یافت ز ماه تمام تو ۷

باشد صباح دور قیامت صبوح من
آن شب که جرعه ای بدهندم ز جام تو ۸

ابن حسام باده ی گلگون من ز دست
پاینده باد عشرت شرب مدام تو ۹