هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر امید و نیاز شاعر به لطف و محبت معشوق یا پروردگار است. شاعر با وجود احساس بینیازی معشوق، باز هم به درگاه او روی میآورد و از او طلب نوازش و لطف میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک ظرافتهای زبانی و معنایی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۵۴ - ای دست امید ما به لطف تو دراز
ای دست امید ما به لطف تو دراز
بنواز مرا به لطف ای بنده نواز ۱
هرچند تو بی نیازی از ما ما هم
بر خاک در تو روی بر خاک نیاز ۲
بنواز مرا به لطف ای بنده نواز ۱
هرچند تو بی نیازی از ما ما هم
بر خاک در تو روی بر خاک نیاز ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۵۳ - ای دست نشان قلمت لؤلؤ تر
گوهر بعدی:رباعی ۵۵ - گر پیر شدم دلم جوانست هنوز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.