شمارهٔ ۳۴ - نیز در مدح اتسز خوارزمشاه

شها ، قدر تو از فلک برترست
ستاره جناب ترا چاکرست ۱

تویی شاه عالم، و لیکن بعلم
نهاد تو خود عالمی دیگرست ۲

حسامی تو در دفع یاجوج مرگ
جهان را به از سد اسکندرست ۳

تو آن جوهری در معالی و مجد
که نه چرخ اعراض آن جوهرست ۴

من چون رأی تو اختر ثابتست
نه چون قدر تو گنبد اخضرست ۵

بقای تو آسایش عالمست
لقای تو آرایش کشورست ۶

ز موج کف گوهر افشان تو
همه صحن آفاق پر گوهرست ۷

عجب نیست از دست تو موج در
که دست تو دریای بی معبرست ۸

ازان نیزهٔ چون دم کژدمت
چو کژدم عدو دستها بر سرست ۹

وزان خنجر همچو ناب نهنگ
مخالف بکام نهنگ اندرست ۱۰

ایا پادشاهی که انصاف تو
جهان را بنیک و ببد داورست ۱۱

به غیرت زالفاظ تو لؤلؤست
بحیرت ز اخلاق تو عنبرست ۱۲

کهین پایه از قدر ولای تو
بر از هشت گردون و هفت اخترست ۱۳

در اندوه درگاه میمون تو
نه خوابست من بنده را ، نه خورست ۱۴

زتف دل و از نم دیدگان
لبم خشک و رخسارگانم ترست ۱۵

بظاهر من از رندگانم و لیک
مرا مرگ ازین زندگی خوشترست ۱۶

چو ماندستم از حضرت تو جدا
مرا زندگانی چه اندر خورست؟ ۱۷

بمان جاودان ایمن از نایبات
که یزدان تو را حافظ و یاورست ۱۸

ترا باد نصرِة که مطلوب تو
همه نصرة دین پیغمبرست ۱۹