بخش ۴ - سلطان العارفین قدس الله تعالی سره در بادیه کله ای دید بر وی نوشته خسرالدنیا و الآخرة از زمین برداشت و بوسه داد و فرمود که این سر صوفیی است که دو جهان را برای خدای درباخته است

بحر بس ژرف و یم بس طامی
قطب حق بایزید بسطامی ۱

بود روزی به بادیه گذران
دید فرسوده کله ای و بر آن ۲

آیتی ثبت بود کش معنی
بود خسران دنیی و عقبی ۳

چون بر آن سر نوشته را نگریست
بوسه ها زد بر آن و زار گریست ۴

کین سر صوفیی ست افتاده
دو جهان را برای حق داده ۵

برگزیده زیان هر دو سرای
تا بود سودش از میانه خدای ۶

ای خوش آن کس که شد پی این سود
به زیانکاری جهان خوشنود ۷

از دو عالم همین خدا طلبید
دو جهان داد و یک خدای خرید ۸

هر چه بودش ز جنس دنیی و دین
باخت در عشق حق خلیل آیین ۹