بخش ۴ - حکایت آن غلام نخوت کیش که به واسطه مکنت خواجه خویش از محنت قحط و تنگسالی بی باک بود و لاابالی

در دیار مصر قحطی خاست سخت
کز فزع هر کس به نیل انداخت رخت ۱

چون به سوی نان رهی نشناختند
رخت هستی را در آب انداختند ۲

بود جانی قیمت هر تای نان
نان همی گفتند و می دادند جان ۳

بخردی زیبا غلامی را بدید
کو به فخر و ناز دامن می کشید ۴

طلعتی چون قرص خور آراسته
نی ز کمخواری مه آسا کاسته ۵

تازه روی و خنده ناک و شادکام
هر طرف چون شاخ خرم در خرام ۶

بخردش گفت ای غلام از فخر و ناز
چند باشی سرکش و گردن فراز ۷

از غم نان عالمی خوار و دژم
تو چرایی اینچنین فارغ ز غم ۸

گفت بر سر خواجه ای دارم کریم
هستم از انعام او غرق نعیم ۹

خوان پر از نان، خانه اش پر گندم است
نام قحط از خان و مان او گم است ۱۰

چون نباشم خرم و شاد اینچنین
وز گزند قحط آزاد اینچنین ۱۱