بخش ۶ - حکایت آن شاعر که دعوی مداحی شاه کرد و نامه ای مختصر به نام شاه پیش آورد

شاعری شد پیش شاه نامور
کای ز رفعت سوده در افلاک سر ۱

در مدیحت تازه شعری گفته ام
گوهری روشن چو شعری سفته ام ۲

گر چه خلقی در مدحت سفته اند
اینچنین مدحی تو را کم گفته اند ۳

نامه ای آنگه به دست شاه داد
کرده نام شاه و بس در وی سواد ۴

شاه گفتش کای تهی از عقل و هوش
به که باشی از چنین مدحی خموش ۵

نیست نقش نامه ات جز نام و بس
ذکر نام کس نباشد مدح کس ۶

نی به ملک و عدل وصفم کرده ای
نی حدیث تخت و تاج آورده ای ۷

دور ازین اوصاف چون نامم بری
آن نباشد شیوه مدح آوری ۸

گفت شاها تو بدین فرخنده نام
یافتی شهرت به اوصاف کرام ۹

هر که خواند نام تو یا بشنود
جز بدین اوصاف ذهنش کی رود ۱۰

چون بود نامت بر این اوصاف دال
دفتری باشد ز اوصاف کمال ۱۱

گر چه حرفی غیر ازین مذکور نیست
مدح تو گر خوانم آن را دور نیست ۱۲