بخش ۷ - اظهار عجز از استیفای ثنا کردن و دست تضرع به ادای دعا برآوردن

به که اکنون اعتراف آرم به عجز
نعره ی اقرار بردارم به عجز ۱

پیش ارباب ذکا اینست دین
سر لا احصی ثنا اینست این ۲

چون ثنایش را نمی یارم شمار
به که گیرد بر دعا کارم قرار ۳

نی دعایی کاید از هر سست رای
مختصر بر عز و جاه این سرای ۴

بل دعایی چون دعای اهل دل
بر کرم های الهی مشتمل ۵

هم نشاط و کامرانی آورد
هم حیات جاودانی آورد ۶

شاه را روی دل اندر دین کند
دولت دینداریش آیین کند ۷

شغل او بر موجب فرمان شود
تخم دولت های جاویدان شود ۸

تا بود این طارم نیلوفری
جلوه گاه آفتاب خاوری ۹

تخت شاهی جلوه گاه شاه باد
خاطرش ز اسرار دین آگاه باد ۱۰

بادش از فضل ازل هر دم مدد
تا شود شایسته ی ملک ابد ۱۱

نیکخواهانش زهر آفت سلیم
بر طریق نیکخواهی مستقیم ۱۲

شاه را فضل و هنر بی حد بود
حد آن کی طاقت بخرد بود ۱۳