بخش ۳۳ - حکایت آن صاحب کرم که بر همیان درم از رشته تدبیر پندگویان بند نهاد

هر چه دهی از سر انصاف ده
قفل عدم بر در اسراف نه ۱

بعد شکستن صدف خویش را
خوار مگردان خلف خویش را ۲

بهره که دیدی ز خداوند خود
ساز ذخیره پی فرزند خود ۳

تا چه بریزد صدفت زیر خاک
بهره ور آید ز تو آن در پاک ۴

گفت که دارم سفری دور پیش
آنچه به دست است کنم زاد خویش ۵

چون بپرد طوطی من زین قفس
بهره فرزند خداوند بس ۶

دل چو قوی گشت به روزی دهم
از پی فرزند چه روزی نهم ۷

جامی ازین به غم فرزند خور
زرد مکن روی وی از مهر زر ۸

زآفت این رهزنش آگاه کن
قبله اش الرزق علی الله کن ۹

دیده وری خواند به عقل سلیم
حرف فنا از ورق زر و سیم ۱۰

خواست درین دایره تیز رو
سازدش از نقش بقا سکه نو ۱۱

عقده ز همیان درم برگرفت
جلوه به میدان کرم در گرفت ۱۲

بی درمان را درم اندوز ساخت
بی کرمان را کرم آموز ساخت ۱۳

هر زر و سیمی که به درویش داد
آنچه طلب کرد بسی بیش داد ۱۴

گفت فضولی ز کرم دست تنگ
کای شده پیش تو یکی سیم و سنگ ۱۵