بخش ۱۴ - حکایت آن مظلوم که از تیر زبانی یک حجت سنجیده پرداخت و تیغ ظلم حجاج را در قطع عرق حیات خود کند ساخت

ظلم حجاج به غایت چو رسید
تیغ بر تهمتی چند کشید ۱

گنج ها زر به فدا آوردند
گنجشان خاک به سر بر کردند ۲

هیچشان حیله گر سود نکرد
کارشان روی به بهبود نکرد ۳

جلمه کردند سر اندر سر تیغ
سر نهادند در آبشخور تیغ ۴

بجز آن بازپسین نکته گذار
که چو آمد به سرش نوبت کار ۵

گفت کای داور فرمانفرمای
کار بر ما نه به احسان پیمای ۶

ما تنی چند که از بیخردی
کار ما نیست بجز شغل بدی ۷

نسپردیم ره احسان لیک
نزدی گام تو هم چندان نیک ۸

از گنه گر چه بدی شیوه ماست
ترک احسان ز تو هم عین خطاست ۹

چه ز ما رسم ستم ورزیدن
چه ز تو سر ز کرم پیچیدن ۱۰

طبع حجاج ازان نکته شگفت
داد فرمان به خلاص وی و گفت ۱۱

تف بر آن طایفه مرده دلان
در هوا و هوس افسرده دلان ۱۲

که ازان قوم فرومایه کسی
بر نیاورد چنین خوش نفسی ۱۳

کاش از اول ز تو بودی این کار
تا ز تو یافتی این کار قرار ۱۴

کار هر یک ز تو سنجیده شدی
جرم هر یک به تو بخشیده شدی ۱۵