بخش ۱۵ - مناجات در بیان قصور زبان سخن از شرح کمال الهی و شکر نوال نامتناهی و طلب سنجیدگی وی تا به میزان موزونی یابد و در کفه قبول افزودنی

ای زبان خرد از کنه تو بند
پایه قدر سخن از تو بلند ۱

به خرد شرح کمالت نتوان
به سخن شکر نوالت نتوان ۲

سخن از باغ جمالت وردیست
واندرین مرحله بادآوردیست ۳

از گلی رونق باغی که شناخت؟
وز تفی نور چراغی که شناخت؟ ۴

به کزین زمزمه خاموش شویم
پای تا سر چو صدف گوش شویم ۵

طبع جامی که ثناگستر توست
کمترین مرغ وفا پرور توست ۶

هر طرف گر چه هوایی دارد
پای دل بسته به جایی دارد ۷

عار دارد ز حدیث همه کس
بر زبان ذکر تو می خواهد و بس ۸

رخت ازان دایره بیرون آرش
نطق ازین قافیه موزون دارش ۹

به لبش خطبه افزونی ده
بر زرش سکه موزونی نه ۱۰