بخش ۷۲ - تعزیت گفتن حکیم پنجم

حکیم چهارم چو گفت آنچه گفت
ز باغ دل پنجم این گل شگفت ۱

که ای گلبن باغ شاهنشهی
که مانده ست دامانت از گل تهی ۲

اگر کرد گل سست پیوندیی
به یاد ویت باد خرسندیی ۳

کسی را که شد میوه دل ز دست
ز فوت گلی شاخ عیشش شکست ۴

ز پند حکیمان شود صبر کیش
نهد عقل راه تسلیش پیش ۵

تو را این تسلی ز یزدان رسید
به کام تو این طعمه زان خوان رسید ۶

دلت روشن از نور الهام اوست
تمتع کش از فیض انعام اوست ۷

حکیمان چو این نکته دریافتند
ز تسکین تو روی برتافتند ۸

ز مشرق چو طالع شود آفتاب
چه پرتو دهد مشعل خانه تاب ۹

روان سکندر ز تو شاد باد
به روح جنان روحش آباد باد ۱۰

به عز دو گیتیت بادا کفیل
ثنای جمیل و ثواب جزیل ۱۱