بخش ۲۱ - حکایت پیر خارکش

خارکش پیری با دلق درشت
پشته‌ای خار همی برد به پشت ۱

لنگ‌لنگان قدمی برمی‌داشت
هر قدم دانهٔ شکری می‌کاشت ۲

کای فرازندهٔ این چرخ بلند!
وی نوازندهٔ دل‌های نژند! ۳

کنم از جیب نظر تا دامن
چه عزیزی که نکردی با من ۴

در دولت به رخم بگشادی
تاج عزت به سرم بنهادی ۵

حد من نیست ثنایت گفتن
گوهر شکر عطایت سفتن ۶

نوجوانی به جوانی مغرور
رخش پندار همی‌راند ز دور ۷

آمد آن شکرگزاری‌ش به گوش
گفت کای پیر خرف گشته، خموش! ۸

خار بر پشت، زنی زین سان گام
دولتت چیست، عزیزی‌ت کدام؟ ۹

عمر در خارکشی باخته‌ای
عزت از خواری نشناخته‌ای ۱۰

پیر گفتا که: «چه عزت زین به
که نی‌ام بر در تو بالین نه؟ ۱۱

کای فلان! چاشت بده یا شام‌ام
نان و آبی (که) خورم و آشامم ۱۲

شکر گویم که مرا خوار نساخت
به خسی چون تو گرفتار نساخت ۱۳

به ره حرص شتابنده نکرد
بر در شاه و گدا بنده نکرد ۱۴

داد با اینهمه افتادگی‌ام
عز آزادی و آزادگی‌ام» ۱۵