بخش ۱۷ - در بیان عارف شدن به مراتب جانبازان راه حقیقت از در ارادت به شیخ طریقت از ر اه مراقبه گوید:

در بیان عارف شدن به مراتب جانبازان راه حقیقت از در ارادت به شیخ طریقت از ر اه مراقبه گوید: ۱

باز هستی، طاقتم را طاق کرد
دفتر صبر مرا؛ اوراق کرد ۲

یادم آمد؛ خلوتی خالی ز غیر
پیری اندر صدر آن، یادش بخیر ۳

خم صفت، صافی دل و روشن ضمیر
خضروش، گمگشتگان را دستگیر ۴

مر مرا از حال خویش افزوده حال
خواب بود این می ندانم یا خیال؟! ۵

هشت بر زانو، سر تسلیم من
خواست تا سری ... ۶

پس لب گوهر فشان آورد پیش
پیشتر بردم دو گوش هوش خویش ۷

از دم آن مقبل صاحب نظر
گشتم از شور شهیدان، با خبر ۸

عالمی دیدم ازین عالم، برون
عاشقانی، سرخ رو یکسر ز خون ۹

دست بر دامان واجب، بر زده
خود ز امکان خیمه بالاتر زده ۱۰

گرد آن شمع هدی از هر کنار
پرزنان و پرفشان، پروانه‌وار ۱۱

ترسم از این بیشتر، شرحی دهم
تار تن را، نطق بشکافد ز هم ۱۲

ز آنکه در گوش من آن والانژاد
گفت، اما رخصت گفتن نداد ۱۳