لاله کوهی

سحر به دامن کهسار، لاله گفت به سنگ
ز رنگ و بوی جوانی، چه بود حاصل ما؟ ۱

به درد و داغ در این گوشه سوختیم و نبود
کسی که برزند آبی بر آتش دل ما ۲

نه سرو بر سرم افراشت سایبان روزی
نه عندلیب، شبی نغمه زد به محفل ما ۳

نه چشمی از رخ رنگین ما نصیبی یافت
نه چشمه، آینه بنهاد در مقابل ما ۴

در این بهار که جمع اند شاهدان چمن
قضا فکند به دامان کوه منزل ما ۵

به خیره، چهره برافروختیم و پژمردیم
ندیده رهگذری، جلوه شمایل ما ۶

ز حرف لاله برآشفت سنگ خاره و گفت:
که ای مصاحب خودبین و یار غافل ما ۷

به شکر کوش، گر از ورطه بلا دوریم
که نیست ره غم و اندوه را به ساحل ما ۸

از آن گروه منافق که خصم یکدگرند
گشوده کی شود ای دوست، عقده دل ما ۹

چو خار طعنه مزن، گر نه همنشین گلی
که همنشین من و توست بخت مقبل ما ۱۰

به گوشه گیری، مجموع باش و دم درکش
کز اجتماع، پراکندگی ست حاصل ما ۱۱