هوش مصنوعی:
این شعر به توصیف زیباییهای معشوق، از جمله زلفهای پیچیده و خوشبو، چشمان جذاب و رخسار زیبای او میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای طبیعی مانند گل، سنبل و باغ، عشق و شیفتگی خود را بیان میکند.
رده سنی:
15+
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک زیباییشناسی و ادبیات کلاسیک معمولاً به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
شماره ۱۳۷ - حلقۀ زلفش بگل بر غالیه دارد همی
حلقۀ زلفش بگل بر غالیه دارد همی
گل ببوی غالیه سنبل ببار آرد همی
نیست سنبل کان خط مشکین آن ترک منست
دیده چون آنرا ببیند سنبل انگارد همی
عذر جانست آن رخ و آن غمزگان آزار دل
آن رخان چو عذر خواهد این دل آزارد همی
باغبانند آن دو زلفش ، باغ دو رخسار او
آنک آنک باغبان در باغ گل کارد همی
گل ببوی غالیه سنبل ببار آرد همی
نیست سنبل کان خط مشکین آن ترک منست
دیده چون آنرا ببیند سنبل انگارد همی
عذر جانست آن رخ و آن غمزگان آزار دل
آن رخان چو عذر خواهد این دل آزارد همی
باغبانند آن دو زلفش ، باغ دو رخسار او
آنک آنک باغبان در باغ گل کارد همی
۵۴۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۶ - ز زلف تو برده ست شبوّی بوی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸ - گویم ز دل خویش دهانت کنم ای دوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
