شماره ۱ - بیار آنچه دل ما به یکدگر کشدا

بیار آنچه دل ما به یکدگر کشدا
به ‌سرکش آنچه بلا و الم به سرکشدا ۱

غلام ساقی خو‌یشم که بامداد پگاه
مرا ز مشرق خم آفتاب برکشدا ۲

چو تیغ باده بر آهیجم از میان قدح
زمانه باید تا پیش من سپر کشدا ۳

چه ‌زر و سیم و چه خاشاک‌ پیش من ‌آن روز
که از میانه ی سیماب آب زر کشدا ۴

خوش است مستی و آن روزگار بیخبری
که چرخ غاشیهٔ مرد بیخبرکشدا ۵

در نشست من آنگه‌ گشاده‌تر باشد
که مست ‌گردم و ساقی مرا به‌ در کشدا ۶

اگر به ساغر دریا هزار باده کشم
هنوز همت من ساغر دگر کشدا ۷