شماره ۱۷ - سرو روان چو کوه به کردار ماه کرد

سرو روان چو کوه به کردار ماه کرد
خط آمد وکنارهٔ ماهش سیاه کرد ۱

آن خط مشک بوی که بر عارضش دمید
بر گل سپاه مورچه‌ گویی که راه کرد ۲

چیره شدیم ما به‌ گنه بر به عشق از آنک
صد ره به عجز توبهٔ ما را تباه‌کرد ۳

وز توبه برکنار فتادیم از آنکه او
رخسارگان چو توبهٔ ما را سیاه کرد ۴

بنمود بامداد زخرگاه روی خویش
خیره بماند هرکه به ‌رویش نگاه کرد ۵

بس طبع را که چشم نژندش نژند کرد
بس پشت را که زلف دوتاهش دو تاه کرد ۶

زان پیش کافتاب برآورد سر زکوه
چون آفتاب روی به ایوان شاه کرد ۷

شاه بزرگوار ملک‌سنجر آنکه بخت
او را سزای مملکت و تاج وگاه کرد ۸

خواند خلیفه ناصر دینش زبهر آنک
هر جاکه رفت نصرت دین اِله‌کرد ۹