هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه بیانگر احساسات شدید شاعر نسبت به معشوق است که او را دیوانه و از خود بیگانه کرده است. شاعر از درد عشق و تأثیرات آن بر خود میگوید و اشاره میکند که عشق او را مانند پروانه به دور شمع معشوق کشانده است. او از مستی عشق و بیتابی خود سخن میگوید و تأکید میکند که هرگز از این عشق توبه نخواهد کرد. در نهایت، شاعر اشاره میکند که برای او میخانه به جای عبادتخانه شده است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۲۸۸ - مرا سودایِ تو دیوانه کرده ست
مرا سودایِ تو دیوانه کرده ست
ز خویش و آشنا بی گانه کرده ست ۱
فغان از چشمِ دل دزدت که چشمم
چو گوشَت معدنِ دُردانه کرده ست ۲
خطی آوردی و با من همان کرد
که سوزِ شمع با پروانه کرده ست ۳
از آن مستم که ساقّیِ محبّت
پیاپی بر سرم پیمانه کرده ست ۴
نخواهد هرگز از می توبه کردن
دلم عزمی چنین مردانه کرده ست ۵
عبادت خانه یی دارند هر کس
نزاری قبله از می خانه کرده ست ۶
ز خویش و آشنا بی گانه کرده ست ۱
فغان از چشمِ دل دزدت که چشمم
چو گوشَت معدنِ دُردانه کرده ست ۲
خطی آوردی و با من همان کرد
که سوزِ شمع با پروانه کرده ست ۳
از آن مستم که ساقّیِ محبّت
پیاپی بر سرم پیمانه کرده ست ۴
نخواهد هرگز از می توبه کردن
دلم عزمی چنین مردانه کرده ست ۵
عبادت خانه یی دارند هر کس
نزاری قبله از می خانه کرده ست ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۵۰۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۷ - مرا خدای تعالی ولایتی داده ست
گوهر بعدی:شماره ۲۸۹ - حرام بر من و بر هر که بی تو می خورده ست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
