شماره ۳۳۷ - دریغ عمر که بی روی دوستان بگذشت

دریغ عمر که بی روی دوستان بگذشت
چو باد صبح که بر طرف بوستان بگذشت ۱

دریغ سود ندارد چو اختیار از دست
برفت هم چو خدنگی که از کمان بگذشت ۲

بهار عمر جوانی و بی غمی افسوس
که هم چو قافله ی باد مهرگان بگذشت ۳

تو خود قیاس کن ای بی خبر که در دل ما
چه آتش است که دودش ز آسمان بگذشت ۴

بسوخت حلق من از بس که برق آه دلم
ز سینه هم چو براق سبک عنان بگذشت ۵

هنوز دیده به هم می نهم تعالی الله
ز هر چه بر سرم از گردش زمان بگذشت ۶

چه حاصل از سفر بی مراد هیچ همین
فسانه ای که فلان آمد و فلان بگذشت ۷

نزاریا چه کنی چاره نیست تن درده
به جور چرخ که کار تو زین و آن بگذشت ۸