شماره ۶۷۶ - دلا خاک در دیدۀ عقل پاش

دلا خاک در دیدۀ عقل پاش
نه از خویشتن عاقلی بر تراش ۱

اگر اهلِ دنیا زبون اند و خوار
تو باری گدایی ازین خیل باش ۲

و بالِ تو در آفرینش تویی
نبودی تویِ تو در اصل کاش ۳

بر افکنده را چون درو محو شد
توان کرد تصدیقِ نسبت به ماش ۴

به جانی دگر زنده اند اهلِ دل
غذایِ محقّق نه نان است و آش ۵

ملامت گرِ مدّعی گو مدام
به طعنه دلِ اهلِ دل می خراش ۶

اگر پوستت چون نخود در کشند
نشاید که صفرا کنی هم چو ماش ۷

ندانی ندانی که مردانِ حق
نکردند اسرارِ پوشیده فاش ۸

کجا گر درآید نشیند سروش
مگر خانه خالی کنی از قماش ۹

تو مخلوقی و آفریننده را
ندانی نبینی به عقلِ معاش ۱۰

که را بینی ار او نگوید ببین
که را باشی ار او نگوید بباش ۱۱