شماره ۶۹۸ - مرغِ دلم که زلفِ تو باشد نشیمنش

مرغِ دلم که زلفِ تو باشد نشیمنش
کی آرزو کند هوسِ سینۀ منش ۱

هرگز وی التفات به زندانِ تن کند
روحی که زیرِ سایۀ طوباست مسکنش ۲

خورشید اگر ز گوشۀ برقع کند نگاه
زلفت ز رشک تیره شود چشمِ روشنش ۳

ور بت پرست رویِ تو بیند به اعتقاد
لازم شود چو توبۀ من بت شکستنش ۴

روح الامین اگر تنِ او بیند از خیال
هم در خیالِ آن چو خیالی شود تنش ۵

وصلت که دید چون به خیالت نمی رسد
کس تا نمی کند غمِ هجرت چو سوزنش ۶

صیدِ کندِ زلفِ تو شد هر کجا دلی ست
لطفی بکن به دوش دگربار مفکنش ۷

گر ماه در کمندِ تو باشد غریب نیست
خورشید نادرست کمندی به گردنش ۸

رویت ز بیمِ فتنه که غوغا شود مگر
با خلق از آن سبب بنمایی نهفتنش ۹

اشکم ز شوقِ حلقۀ گوشت برون جهد
از دیده هر زمان و بگیرم به دامنش ۱۰

عکسِ خیالِ تست جگر گوشۀ دلم
ز آن بر کنارِ دیده نشانم مُمکَنش ۱۱

نقشِ توام ز دیدۀ ظاهر نمی رود
الّا به می که بی خبرم می کند فنش ۱۲

گلشن کند چو می به نزاری رسد ز شوق
یادِ تو کلبۀ دلِ تاریک روشنش ۱۳