شماره ۸۴۶ - که می‌برد ز رفیقان به دوستان خبرم

که می‌برد ز رفیقان به دوستان خبرم
که من چگونه به درد از جهان همی گذرم ۱

نه جز عصای قضا دست گیر در پیشم
نه جز نصیبه ی تقدیر بر فراز سرم ۲

به اول آن همه امید در خیال که بود
که آخر این همه زحمت به زیر خاک برم ۳

گمان برند مگر اهل دل که وقت رحیل
به سوی کالبد از حرص باز می نگرم ۴

به هیچ وقت خدا واقف است اگر آید
به غیر دوست همه کاینات در نظرم ۵

ز غصه در دلم از حسرت وداع نماند
نمی کز آتش این غم کباب شد جگرم ۶

کجا شدند که بر بسترم چنین عاجز
به حال نزع ببینند همت و هنرم ۷

چه سود زاری و زور و زر ای نزاری کو
زبان زاری و بازوی زور و دست زرم ۸

اگر حیات بود ور ممات هم ره باد
دعای مادر مسکین و همت پدرم ۹