شماره ۹۰۸ - آن چه شب بود که با دوست به پایان بردیم

آن چه شب بود که با دوست به پایان بردیم
دردِ دیرینه ی دل با سرِ درمان بردیم ۱

باده خوردیم و نخوردیم غمِ دورِ فلک
بوسه دادیم به یک دیگر و دندان بردیم ۲

روزگاری چو سکندر طلبیدیم و چو خضر
عاقبت ره به سرِ چشمه ی حیوان بردیم ۳

در سراپرده ی حوران شبِ خلوت تا روز
نادر آن بود که بی زحمتِ رضوان بردیم ۴

هر شب و روز که بی دوست سرآمد بر ما
زندگی بود که بر خویش به پایان بردیم ۵

از دلِ گم شده هرگز خبری نشنیدیم
تا به امروز که پی با درِ جانان بردیم ۶

سر و تیغ است نزاری به ارادت هیهات
مکن انکار که یک بارِ دگر جان بردیم ۷