هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر احساسات درونی خود را با تصاویر شعلهور شمع و جریان آب مقایسه میکند. او بیان میکند که با وجود درد و رنجی که دارد، همچون شمعی است که با سوختن خود، نور و گرمابخش است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد.
شماره ۱۳۰ - گر چه دل من چو شمع آتش خایست
گر چه دل من چو شمع آتش خایست
این آتش من چو آب جار افزایست ۱
ورچند مرا زبان تن فرسایست
چون شمع زبان من بتن برپایست ۲
این آتش من چو آب جار افزایست ۱
ورچند مرا زبان تن فرسایست
چون شمع زبان من بتن برپایست ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۶۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۹ - دی گفت ندیدمت درین روزی بیست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۱ - در خدمت تو گر تن من برپایست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
