خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر از غیبت معشوقه خود گلایه میکند و بهار و زیباییهای طبیعت را بیاو بیمعنا میداند. سپس خطاب به فردی مست و پرحرف یا شوخطبع هشدار میدهد که از رفتار خود دست بردارد.
مفاهیم عاشقانه و اخلاقی موجود در شعر نیاز به درک نسبی از روابط انسانی و ظرافتهای زبانی دارد که برای کودکان مناسب نیست.
شماره ۳۲۴ - دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند
دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند
آمد گل و بلبل بر او رخت افکند ۱
ای بیهده گوی مست، بسیار مگوی
وی شوخ دهادن دریده، بر خویش مخند ۲
آمد گل و بلبل بر او رخت افکند ۱
ای بیهده گوی مست، بسیار مگوی
وی شوخ دهادن دریده، بر خویش مخند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲۳ - گفتی که بگو حال دل غم پیوند
گوهر بعدی:شماره ۳۲۵ - ای باد صبا ، بخاک پایت سوگند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
