هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از عشق و دلدادگی سخن میگوید و از زلف دلکش و هوای جانان یاد میکند. او دل عاشق را به شمعی تشبیه میکند که پای آن از آتش است، نشاندهندهی رنج و اشتیاق عشق.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق نیاز به درک ادبی بیشتری دارد.
شماره ۴۰۶ - آنرا که بدت زلف دلکش باید
آنرا که بدت زلف دلکش باید
همچون بادش ز آب مفرش باید ۱
وان دل که ره هوای جانان سپرد
پایش چو سر شمع ز آتش باید ۲
همچون بادش ز آب مفرش باید ۱
وان دل که ره هوای جانان سپرد
پایش چو سر شمع ز آتش باید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۵ - این مردم چشم من همی نا ساید
گوهر بعدی:شماره ۴۰۷ - هرچند فضول عیش کم می باید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
