شماره ۵۵۶ - زلف تو که می برد بآسانی دل

زلف تو که می برد بآسانی دل
من خیره بدادمش بنادانی دل ۱

بر روی توش دوش پریشان دیدم
بگذاشتم آنجا ز پریشانی دل ۲