شمارهٔ ۴ - نکنم اگر چاره

نکنم اگر چاره دل هر جائی را
نتوانم و تن ندهم رسوائی را ۱

نرود مرا از سر سودایت بیرون
اگرش بکوبی تو سر سودائی را ۲

همه شب من اختر شمرم، کی گردد صبح
مه من چه دانی، تو غم تنهائی را ۳

چه خوش است اگر دیده رخ دلبر بیند
نبود جز این فایده ای بینائی را ۴

چه قیامت است این که تو در قامت داری
بنگر به دنبالت عجب غوغائی را ۵

به چمن بکن جلوه که تا سرو آموزد
ز قد تو ای سرو روان رعنائی را ۶

نه چو وامقی همچون من گیتی دیده است
نه نشان دهد چرخ چو تو عذرائی را ۷

همه جا غم عشق تو رفت و باز آمد
چو ندید خوش تر ز دلم مأوایی را ۸

تو جهان پر از شهد سخن کردی عارف
ز تو طوطی آموخته شکر خائی را ۹