شمارهٔ ۵ - برای افتخارالسلطنه - دختر ناصرالدین شاه

افتخار همه آفاقی و منظور منی
شمع جمع همه عشاق به هر انجمنی ۱

به سر زلف پریشان تو دلهای پریش
همه خو کرده چو عارف به پریشان وطنی ۲

ز چه رو شیشۀ دل می شکنی؟
تیشه بر ریشۀ جان از چه زنی؟ ۳

سیم اندام ولی سنگ دلی
سست پیمانی و پیمان شکنی ۴

اگر درد من به درمان رسد چه میشه؟
شب هجر اگر به پایان رسد چه میشه؟ ۵

اگر بار دل به منزل رسد چه گردد؟
سر من اگر به سامان رسد چه میشه؟َ ۶

سر من اگر به سامان رسد چه میشه؟َ
گر عارف «نظام السلطان» شود چه میشه؟ ۷

ز غمت خون می گریم بنگر چون می گریم
ز مژه دل می ریزد ز جگر خون می آید ۸

افتخار دل و جان می آید
یار بی پرده عیان می آید ۹
*** ۱۰

تو اگر عشوه بر خسروپرویز کنی
همچو فرهاد رود در عقب کوه کنی ۱۱

متفرق نشود مجمع دلهای پریش
تو اگر شانه بر آن زلف پریشان نزنی ۱۲

ز چه رو شیشۀ دل می شکنی؟
تیشه بر ریشۀ جان از چه زنی؟ ۱۳

سیم اندام ولی سنگ دلی
سست پیمانی و پیمان شکنی (سست پیمانی و پیمان شکنی) ۱۴

به چشمت که دیده از صورتت نگیرم
اگر می کشی و گر می زنی به تیرم ۱۵
تو سلطان حسن و من کمترین فقیرم ۱۶

گزندم اگر ز سلطان رسد چه میشه؟
گزندم اگر ز سلطان رسد چه میشه؟ ۱۷

ز غمت خون می گریم
بنگر چون می گریم ۱۸

ز مژه دل می ریزد
ز جگر خون می آید ۱۹

به سر کشتۀ جان می آید
خون صد سلسله جان می ریزد ۲۰