شماره ۲۷ - سپهر فضل و جهان هنر رضی الدین

سپهر فضل و جهان هنر رضی الدین
تویی که همت تو هست با فلک همزاد ۱

تو آنکسی که ببیند طلیعه حزمت
کمین آتش موهوم در دل پولاد ۲

به خدمت تو درین چند روز بیتی ده
نوشته بودم و احوال خویش داده به یاد ۳

مگر به چشم رضا ننگرید رای رفیع
که هیچ گونه به تشریف من مثال نداد ۴

ولیکن از راه انصاف دور نتوان بود
درین معامله الحق مرا خطا افتاد ۵

بضاعتی نبود شعر خاصه گقته من
که پیش چون تو بزرگی توان به تحفه نهاد ۶

کسی که قطره شبنم به پیش ابر برد
چو خاک باشد بنیاد سعی او بر باد ۷

تو را که چشمه آب حیات در دهن است
کجا به جرعه نقش سراب گردی شاد ۸

گهی که گیسوی خود را گره زند رضوان
سزد که یاد نیارد ز طره شمشاد ۹

ولیکن از سر تصدیق وعده کرمت
سزد که جان خراب مرا کند آباد ۱۰

به صد شکم امل من شده ست آبستن
ز وعده تو ندانم که تا چه خواهد زاد ۱۱

چو گفتم آن گره بسته زود بگشاید
گره به صد شد و یک جو از آن گره نگشاد ۱۲

تو کار من ز کرم گر بسازی و گرنه
همیشه پیش تو اسباب عیش ساخته باد ۱۳

به دست من نبود جز دعا که می گویم
به غیبت و به حضورت که ایزدت بدهاد ۱۴

هزار بنده همه سر و قد و سیمین بر
که تا یگان و دوگان در طرب کنی آزاد ۱۵