شماره ۵۵ - ای دیده روزگار ز دیوان جود تو

ای دیده روزگار ز دیوان جود تو
هر روزه وجه راتب روزی وحش و طیر ۱

نا رفته بر زبان تو قولی برون ز حق
ناآمده ز دست تو فعلی برون ز خیر ۲

دی اسبکی که حامل اوراد خادمست
گفت ای تو در تعهد من همچو من به سیر ۳

گر تو ز حرص محمدت خواجه بی غذا
بنشستی این طمع نتوان داشتن ز غیر ۴

صوفی برای لقمه کند قصد خانگاه
رهبان برای زله نماید بساط دیر ۵

زان گفت و گوی بر دل و جانم مصیبتی ست
هایل تر از مصیبت صد طلحه و زبیر ۶

هارون درگه توام آخر روا مدار
اسب مرا بر آخور غم چون خر عُزَیر ۷