شماره ۲۵ - چو نمی‌کنی نگاهی به ستم مران خدا را

چو نمی‌کنی نگاهی به ستم مران خدا را
نکنی اگر نوازش مشکن دل گدا را ۱

همه حیرتم که هرگز چو نبوده آشنایی
به جهان که گفته چند این سخنان آشنا را ۲

چو شدی تمام خواهش چه زنی در اجابت؟
به دم فسرده هرگز نبود اثر دعا را ۳

شده قاصد آنچنان کم به میان دوست‌داران
که ز مصر سوی کنعان نفتد گذر صبا را ۴

نفسی ز من نگشتی دل نازک تو غافل
به تو گر خدای دادی دل مهربان ما را ۵

ز طراوت جمالت به هزار دیده مرغان
نکنند فرق از هم به چمن گل و گیا را ۶

غم عشق را به صد جان چو کنند بیع قدسی
ندهی ز دست ارزان گهر گران‌بها را ۷