شماره ۱۶۷ - غنچه بی لعل تو زندانی گلشن باشد

غنچه بی لعل تو زندانی گلشن باشد
لاله را بی تو گل داغ به دامن باشد ۱

صبح را با شب ما تیره سرانجامی چند
سینه بی‌مهرتر از سینه دشمن باشد ۲

دانی ای دل که چه خونها به دل غنچه کنم
داغهای جگر لاله گر از من باشد ۳

همنشین پندت اگر نیست، کمِ بخیه مگیر
تازه کن زخم مرا، گرچه به سوزن باشد ۴

زنگ بیگانگی از آینه ما بردند
آشنارویی ما بر همه روشن باشد ۵

از پی ناقه، فغان جرسم برد از هوش
ناله دل نرم کند، گرچه ز آهن باشد ۶

نسبت کعبه و دیرم نبود دور از هم
سبحه در دستم و زنار به گردن باشد ۷

از تماشای بتان بی تو تسلی نشوم
گرچه نظاره‌ام از چشم برهمن باشد ۸

شب وصل تو ز نظاره نمی‌گردد سیر
دیده چون شمع اگر تا مژه روشن باشد ۹

بس که تاثیر ندارد نفسم چون قدسی
نشکفد غنچه، صبا گر نفس من باشد ۱۰