شماره ۲۲۰ - رنجیدن تو باعث نومیدی من شد

رنجیدن تو باعث نومیدی من شد
پیراهن امید، مرا بی تو کفن شد ۱

شاید که کسی گوش کند ناله ما هم
بایست هم‌آواز به مرغان چمن شد ۲

معموری منزل بود از صاحب منزل
هرجا که نشستیم دمی، بیت حزن شد ۳

افکند هما سایه ولی بر سر خاکم
شد تیرگی از جامه بختم، چو کفن شد ۴

بهبودی احوال دل از سعی فلک نیست
بر گلخن اگر عشق گذر کرد، چمن شد ۵

ما را نتوان گفت مسافر که به غربت
هرجا که نشستیم به باد تو وطن شد ۶

زان دل نکنم چاک، که بیرون نروی تو
کز نکهت زلف تو دلم رشک ختن شد ۷

سودای دگر نیست میان خط و زلفش
هز فتنه که شد بر سر آن چاه ذقن شد ۸