شماره ۲۴۴ - چشمی که با غبار درت آشنا شود

چشمی که با غبار درت آشنا شود
دیگر چو نقش پا، کی ازین در جدا شود؟ ۱

بر لب شکسته می‌گذرد حرف توبه‌ام
چون کودکی که نو به سخن آشنا شود ۲

آن طالعم کجاست که افتد به کار من
هر عقده‌ای که از سر زلف تو وا شود ۳

چون صبح، یابد از نفسش نور، عالمی
هر ذره را که مهر تو در سینه جا شود ۴

کی می‌رود خیال تو از دیده‌ام برون
در خاک، استخوانم اگر توتیا شود ۵

دست امید، باز ندارم ز دامنت
پیراهن امید، مرا گر قبا شود ۶

هر سرمه‌ای که آن نه ز خاک درت بود
در دیده جا ندارد اگر توتیا شود ۷

زنهار فردباش، که خواری نمی‌کشد
هر قطره کز محیط، چو گوهر جدا شود ۸

هر دم به یاد تیر تو آهی ز دل کشم
تا جای تیر تو به دل تنگ وا شود ۹

از بی‌تعلقی چه عجب آب دیده‌ام
گر قطره‌قطره چون گوهر از هم جدا شود ۱۰

بخت سیاه، بر سر قدسی ز یمن عشق
شاید که رشک سایه بال هما شود ۱۱