شماره ۲۷۸ - ازان دل از غم ایام برنمی‌آید

ازان دل از غم ایام برنمی‌آید
که آفتاب می از جام برنمی‌آید ۱

ز زیر زلف برآمد رخش، که می‌گوید
که آفتاب، گه شام برنمی‌آید؟ ۲

بکن به ناخن خود، روی داغ و نام برآر
که بی‌خراش نگین، نام برنمی‌آید ۳

چه شد که رشک برد بر ستاره سیماب
دلم به محنت ایام برنمی‌آید ۴

نجات خویش ز گردون مجو که صید اسیر
به دست و پا زدن از دام برنمی‌آید ۵

به خلوتش لب ساغر، هلال عید بس است
ازان مَهم به لب بام برنمی‌آید ۶

ز لخت‌های جگر، اخگر است بر مژه‌ام
ز شاخ، میوه من خام برنمی‌آید ۷

{بیاض} طلبی با فلک ستیزه مکن
{بیاض} به ابرام برنمی‌آید ۸

به کام خویش نشستی به بزم غم قدسی
دگر مگر که مرا کام برنمی‌آید ۹