شماره ۲۸۳ - ای دست تو به کینه ز دوران درازتر

ای دست تو به کینه ز دوران درازتر
چشمت ز حادثات جهان فتنه‌سازتر ۱

چندان که آن صنم گره از زلف باز کرد
در وصف خویش کرد زبانم درازتر ۲

شاید که دود از دل گردون برآورد
کو ناله‌ای ز ناله من جهان‌گدازتر ۳

ناز تو می‌کشد به نیازم، وگرنه نیست
آزاده‌ای ز من به جهان بی‌نیازتر ۴

شام فراق اگرچه مرا دیده باز بود
صبح وصال بودم ازان دیده بازتر ۵

چون عشق، خواند گرچه مرا خانه زاد، حسن
پرورده است لیک ز خویشم بنازتر ۶

قدسی به گرد مرکز انصاف گشته‌ام
از خال او ندیده دلم، دلنوازتر ۷