شماره ۴۲۶ - به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه

به دل غمی چو نداری، به سینه داغ منه
ترا که بسته بود در، به ره چراغ منه ۱

وصیتم شب رحلت به می‌فروش این بود
که جز پیاله به بالین من چراغ منه ۲

مرا ز گلشن جان عطر پیرهن برخاست
نسیم گو به سرم منت سراغ منه ۳

غمم چو تازه نکردی، به راحتم مفریب
چو ناخنی نزدی، پنبه‌ام به داغ منه ۴

بهار آمد و بلبل به ناله می‌گوید
که بی‌پیاله چو نرگس قدم به باغ منه ۵

به باده دست مبر، یا همیشه بیخود باش
قرابه را بشکن، یا ز کف ایاغ منه ۶

به شکر قرب، مزن طعنه دور گردان را
چو عندلیب شدی، دست رد به زاغ منه ۷