هوش مصنوعی:
این متن یک مناجات عرفانی است که در آن گوینده به ستایش خداوند میپردازد و او را به عنوان موجودی بینظیر، آمرزنده گناهکاران، دانای اسرار و یاریدهنده درماندگان توصیف میکند. همچنین، گوینده از خداوند به عنوان مونس دل و یار ضمیر خود یاد میکند و ابراز میدارد که دلش جز به او آرام نمیگیرد.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی عمیق است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و کهن ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامفهوم باشد.
مناجات ۲۱۰ - الهی در ذات بی نظیری در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشانرا راز دار
الهی در ذات بی نظیری در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشانرا راز داری زیبا صنع و شیرین گفتاری دانای راز ها، عالم اسرار و معیوبان را خریداری، درمانده را دستگیر وبیچاره را دستیاری.
۱
ای مونس دیده با ضمیرم یاری
اندر دل من نشستهٔ بیداری ۲
گر با دگری قرار گیرد دل من
از جان خودش مباد برخورداری ۳
ای مونس دیده با ضمیرم یاری
اندر دل من نشستهٔ بیداری ۲
گر با دگری قرار گیرد دل من
از جان خودش مباد برخورداری ۳
تعداد ابیات: ۲
۴۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۲۰۹ - الهی هر چه دادی نشان است و آیین فرداست و آنچه یافتیم پیغام است و خلعت بر جاست. خ
گوهر بعدی:مناجات ۲۱۱ - الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست که او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
